Ախալցիխեի բարության տան միանգամյա կերակուրը նեղության մեջ ապրող, միայնակ մարդկանց է պատկանում:

Անվճար ճաշարանը քաղաքում գործում է ավելի քան 20 տարի:Սոֆիո Լոնդարիձեն ճաշը լցնում է ջարի մեջ, հնդկաձավարով լի կոնտեյների կափարիչը սերտորեն փակում է, իրեն պատկանող մեկ հացը դնում է պայուսակում և ճաշը տանում է տուն:
Սոֆիո Լոնդարիձեն 5 տարի է օգտվում է Ախալցիխեի բարության տան ծառայությունից: Տաք ճաշ միայն նրան է պատկանում, դրա համար ուտեստները տուն է տանում և իր որդու համար էր բաժին հանում:
Երկանդամյա ընտանիքի եկամուտը միայն Սոֆիոի թոշակն է: Անօգնական ընտանիքը դեռեւս վեց տարի առաջ վերցրած սոցիալական օգնության վերականգնումը փորձում է մինչ օրս: Անվճար ճաշարանում սնվել սկսեց, երբայլևս չէր կարող գնել սնունդ:

Մարինա Գելաշվիլին 24 տարի է բարության տանը, երեխաների հետ է ճաշում: Հղի էր, երբ ընտանիքը դժվարության մեջ էր և ստիպված եղավ անվճար ճաշարանից օգտվել:
Սովամահ լինելուց խուսափելու համար ճաշարանում ապաստան գտավ նաև Ցիցո Մավզարաշվիլին:

« Իմ հարևանը հաճախում էր բարության տուն, և երբ չէր կարող գնալ, ես էին տանում սնունդ նրա համար: Մայրս որ մահացավ մենակ մնացի,մի քանի տարի մտածում էի և հասկացա որ իմ փրկության միակ ճանապարհը սա էր»,- պատմում է 60 ամյա Ցիցո Մավզարաշվիլին, ով 10 տարի է ինչ հաճախում է բարության տուն:



Նինա Դռազդովա դժվարանում է հիշել թե երբ է դարձել բարության տան հաճախորդ:Միայնակ կինն ասում է, որ ճաշարանի ճաշացուցակում ոչինչ չէր ավելացնի:

« Երևի 15 տարի է այստեղ եմ: Ուտեստի մասին չեմ մտածում, կարևորը մի բան լինի որ ուտեմ»,-ասում է նա:

Բարության տանը տաք ճաշը 189 հաճախորդներին տրվում է ժամը 13:00 ին: Այստեղ հիմնականում հաճախում են միայնակ և տարեց մարդիք: Ում է պատկանում անվճար սնունդը- այս հարցը որոշում է Ախալացիխեի քաղաքապետարանում ստեղծված հանձնաժողովը:

« 2018 թվականին 32 տեղացի դիմեց մեզ: Հատուկ հանձնաժողովը ուսումնասիրում է նրանց սոցիալական կարգավիճակը: 30 դիմորդների պահանջարկը ընդունվեց, իսկ երկուսինը՝ ժխտեցին»,- ասում են քաղաքապետարանում:

Հաճախորդների թիվը 2018 թվականին 170-ից աճեց մինչև 190: Բարության տան ղեկավարությունում ասում են, որ կալորիաները հաշվվում են: Նրանց օրացանցում չի գրանցվում կաթնամթերք, մրգեր և քաղցրավենիք: 2018 թվականին, ճաշացուցակով ամսեկան 2 անգամ լոբի և հնդկաձավար էր տրվում: Հաճախորդները ճաշատեսակում այն սննդամթերքի ավելացումն են ցանկանում, որոնք թանկության պատճառով նրանց համար անհասանելի է:

Հաճախորդներն ասում են, որ ապրանքը որակով է: Հիգիենիկ նորմերը պաշտպանված են: Սրա համար անցած տարի տեղական բյուջեից տրամադրված էր 129 000 լարի: Բարության տան ղեկավարությունում ասում են, որ ճաշացանկում փոփոխությունների գրանցումը բարձր ֆինանսական ծախսերի հետ է կապված, այդ իսկ պատճառով, սննդամթերքի ավելացումը կլինի աստիճանաբար:

« Երկուշաբթի կովի մսի խարչո է տրվում,հնդկաձավար մածունով, թեյ և հաց: Ուրբաթ օրը ձուկ, պյուրե և թեյ: Սպիտակուցային սնունդ տրվումէ ամեն օր: Շաբաթը 2 օր ձուկ, մեկ անգամ ձու, մեկ օր հավի մեկ օր էլ տավարի միս է տրվում:
Յուրաքանչյուրին պատկանում է 350 գրամ հաց: Այստեղ որ ուտում են, սնունդը մնում է, դրա համար էլ տանում են տուն, մի քիչ որ շատ է, ընթրիքին էլ հերիքում է»,- ասում է «բարության տան» տնօրեն Վերա Բարձիմաձեն:



Բարության տան հաճախորդները շաբաթը 5 օր սնվում են իրենց ամենօրյա ճաշարանում:

« Եթե աղքատ եմ և ուտելիք չունեմ, շաբաթ-կիրակի էլ հո պե՞տք է սնվեմ: Եթե ուրիշ օր չեմ կարող գնել սնունդ, այդ 2 օրը կարո՞ղ եմ արդյոք»,- ասում է Նելի Բարաթաշվիլին, ով 3 տարի առաջ բարության տան հաճախորդ դարձավ իր որդու հետ:

« Երկու որդիներիս հետ եմ ապրում: Տանը ոչինչ չունեմ որ պատրաստեմ: Հո չեմ լացելու, ամոթ է:Պատվեր չկա որ բարության տան ճաշացանկում պատվիրեմ էս եմ ուզում, էն եմ ուզում»,- ասում է Սիրանուշ Տեր-Պողոսյանը, ով ճաշը տուն է տանում:

Բարության տունը հաճախորդներին հյուրընկալում է ժամը մեկից մինչև երեքը: Նրանք ասում են, որ ճաշարանը սնունդից բացի ,միայնակ մարդկանց համար ժամանցի վայր է հանդիսանում: Սնունդից բացի, նրանցից շատերը մարդկային հարաբերությունների պակաս ունեն: