Նրանց հիմնականում, կհանդիպեք կենտրոնական փողոցներում: Բոլորը ունեն նույն նպատակը՝ լավ գնով և շատ քանակությամբ վաճառել այն ապրանքը, որը ամեն օր դասավորում են տախտակների վրա: Միրգ, բանջարեղեն, համեմունքներ, կաթնամերք, կանաչի – նշվածների վաճառքով ստացած եկամուտը, հաճախ գոյատևելու վերջին շանսն է:

Անուշկա Պետրոսյանի ընտանիքի միակ եկամուտի աղբյուրը գյուղատնեսությամբ ձեռք բերված պրոդուքտի վաճառքն է: Ախալցիխեում, Իաձե փողոցի անկյունում վաճառում է պանիր, կանաչի, սոխ և կարտոֆիլ: Ամեն առավոտ միջին հասակի կինը, Ախալցիխեի կենտրոանական շուկայից ապրանքը ոտքով հասցնում է մինչև Իաձե փողոց:



«Ոչ աշխատավարձ ունեմ, ոչ էլ թոշակ, սրանով եմ գոյատևում: Հաճախորդ շատ չունեմ, բայց մի քիչ փող մնում է: Կենտրոնական շուկայում ապրանքը չի վաճառվում, առանց այն էլ այնտեղ շատ առևտրականներ կան: Այստեղ կանգնելը ավելի ձեռնտու է, այդ իսկ պատճառով ընտրել եմ այս տարածքը»,- պատմում է Անուշկան և ջրում փունջ կապած կանաչին: Ապրանքը գնում է գյուղացիներից: Ասում է, որ բանջարեղենի վաճառքի ժամանակ, ավելացնում է միայն 10-15 թեթրի:

«Հասկանում էի, որ շատ ենք դժվարանում, մտածում էի, թե ինչպես կարող էի օգնել ընտանիքիս: Որոշեցի առևտուր սկսել»,- ասում է նա:

Ի տարբերություն Անուշկայի, սեփական բակից հավաքած կանաչին, սույն փողոցի վերջում վաճառում է Անա Կավելիձեն: Տեղը հաճախ է փոխում, քանի որ խուսափում է կիզիչ արևից, չնայած, Իաձեյի փողոցը երբեք չի լքում: Առևտուրը սկսել է այն ժամանակ, երբ մնացել է առանց եկամուտի և աշխատավայրի:

«Չեմ գնում և վաճառում: Այգումս ցանում եմ կանաչի, հավաքում և բերում վաճառում: Կովեր էլ ունեմ, կաթն էլ ամեն օր բերում եմ, ունեմ իմ մշտական հաճախորդը: Գիտեն, որ այստեղ եմ կանգնում, գալիս տանում են»,- ասում է Անան:



Առևտրից հավաքած փորձը թոշակառու կնոջը ցույց է տալիս, որ «Տունը հասցնելու ծառայությունը» արդյունաբեր է: Տարիներ շարունակ, Անա Կավելիձեն, իր կենդանու կաթը անձամբ հասցնում է հաճախորդի տուն և ստանում 1, 50 թեթրի:

«Չեմ աշխատում, տանը ի՞նչ անեյի: Տան համար այսպես թե այնպես ցանում էի, չէի ուզում փչացնել, որոշեցի բերել քաղաք, վաճառել: Թոշակիս ավելանում է նաև առևտրից մնացած գումարը և այսպիսով թոռներից համար քաղցրավենիք տանելու գումարը հավաքվում է»,- ասում է նա:

«Կահույքի արհեստավոր եմ, իմ ոլորտում շատ գործ և պատվեր չունեի, այդ իսկ պատճառվ որոշեցի զբաղվել մեկ այլ գործով: Ողջամտորեն իմ ունակությունները նախընտրեցի օգտագորղել առևտրի մեջ»:



Երիտասարդ տղան ասում է, որ ձմեռուկ վաճառելու համար այս փողոցն ընտրել է մարդկանց բազմազանության համար: Բացի սրանից, հարակից տարածքում 8 տարի առաջ գործում էր կենտրոնական շուկան: Չնայած շուկայի տեղափոխմանը, տեղացիները այս վայրում առևտուրը այնուամենայնիվ շարունակում են:

Իաձե փողոցի առևտրականների շարքում, նորեկը Օտիա Օքրոմելիձեն է: 29-ամյա տղան սպիտակ գույնի մեքենան ձմեռուկներով լի, Ախալցիխեի կենտրոնական փողոցում կանգնեցրեց 2 շաբաթ առաջ:



Ախալցիխեի քաղաքապետարանի վերահսկողության ծառայությունում ասում են, որ այս հարցին նրբորեն են մոտենում: Ծառայության ղեկավարի խոսքերով, եթե փողոցում շարժումը չսահմանափակվի, կտրուկ միջոցներ չեն ձեռնարկի:

«Վաճառականներին մեր գործակալությունը չի կարող տուգանել, սա ոստիկանական բաժնին է պատկանում, սակայն, եթե քաղաքապետարանում որևէ մեկը դիմում է ներկայացնում, գնում ենք, տեղում պարզում և ապա դիմում ոստիկանությանը»,- ասում է Միշա Մակարիձեն:

Վրաստանին Եվրոմիության հետ միացման փաստաթուղթը ստորագրելով, բազում պարտականություններ տրվեց: Պայմանագիրը կարգավորում է պետության ներքին շուկաները: Չնայած սրան, Վրաստանի փողոցներում առք-վաճառքը դարձել է անլուծելի խնդիր: